آن را از من دریغ می کنی.

دلم شور میزند، مثل وقتی برای دوستت دارم در اضطراب به سر می بردم، حال عجیبی دارم، پرنده ی سرما زده ی ذهنم برای پرواز ،آرزوهای تاریکی دارد و پروانه ی زجر کشیده ی قلبم، دلش برای دشتهای سبز محبت تنگ شده...

اشکهایم جاریست و هیچ کس نیست که بپرسد که از چه میترسم؟ من دلهره ای عجیب و بزرگی تجربه می کنم. تجربه ی شیرینی که خاطره ی عشقی دیگر آن را آسیب می زند او خسته و نا امید، نمی خواهد که مرا به فراسوی اطمینان و امنیت برساند ،نمی خواهد که مرا از این حسرت زجر آور و زرد رها کند.

من چگونه بازیچه ی قلب خویش شدم؟ چگونه اسیر شدم؟ خدای من، مرا از این گرداب تلخ چراها برهان.خدایا به او بگو که نگرانی در چشمهایم بیداد میکند، بگو که در کوچه های خاکی دلواپسی گم شده ام، بگو که می خواهم پیدایم کند. خدایا این درد و اندوه تا به کی بر من پادشاهی خواهد کرد ،خدایا به من بگو که تا کجا باید پا برهنه برای اثبات هستی ام بروم؟به من بگو که اشتباه نمی کنم ، بگو که هیچ طوفانی در راه نیست.

می آیی

با خواهش این و آن

در پوشش آرزوهای دیگران

میروی با هزار آرزوی گران

برای خود نه برای دیگران!!!

تفلودم مبالک

Happy

Birthday

To

Me

من مست می عشقم؛ديوانه ترم کن تو

برکش زدلت آهی؛ويرانه ترم کن تو

اين خانه و کاشانه؛درآتش بيداداست

باآب روان امشب؛بيگانه ترم کن تو

دستی که نياری پيش؛تاپنجه نهم برآن!!!

زخمی بزن و بگذر؛صد پاره ترم کن تو

من خاطره ام درشب؛ازدوری دستانت

سيلی به بناگوشم؛از گوش کرم کن تو!!!

باشد که نبينم خون؛در سطح خيابان ها

آن خنجرسربی را؛در چشم ترم کن تو

من برکه ی فريادم؛درصحبت خار و گل

گل را اگرت زيباست؛فکر سحرم کن تو

ميلی به شنيدن نيست؟فرياد من طاغی؟

بشکن در وديوارم؛از خانه درم کن تو!!!.

هرچه دارم فکر میکنم که چی بنویسم نمیدونم کلمه ها دارن فرار میکنن !بابا بسه واسید حوصله ندارم!!

سلام به دوستای گلمچطورید؟شرمنده که یه مدت خیلی سرم شلوغ بود و نتونسم بهتون سر بزنمآخه از بعد شب قدر که خواستگاری بودو بعدش هم مهمونی وعید

راستش قراره ۳آبان نامزدی من باشهافاآره دیگه ما هم بریم قاطی مرغاولی شمارو فراموش نمی کنمابهتون سر میزنم وبلاگمم آپ میکنم خیلی دوستون دارم یه چیز دیگه عکس نامزدیم هم میزارم واستونقلبوستون مرمر

ولی من هنوز عاشقم ،عاشق دریایی طوفانی که سرد بی مهر است ،عاشق چشمهایی که همیشه گریانند و قلبی که سالهاست خاک گرفته ،من می خواهم به روشنایی روزهایت ایمان پیدا کنم من می خواهم به باران و یاس دل خوش کنم عشق چیزیست که هرگز نمی توانم درکش کنم...

نمی دانم باید از آن بترسم وبگریزم یا اعتماد کنم و بمانم...

این دو راهی را به کی روزگارم را تهدید خواهد کرد؟!

چشمهایت برای من کتابی است خط به خط ستاره بارون!چشمهایت برای من یک آسمان است، یک آسمان احساس برای دوست داشتن...

همیشه در تعجبم، تو چطور توانستی این عظمت هستی را، این ناشناخته عجیب را درک کنی؟ تو چطور توانستی محبت را با تمام حقیقت تلخ و شیرینش بشناسی؟ تو چطور عشق را فهمیدی؟ برایم حرف بزن ،از گذشته های دور بگو، از آن زمان که قلبت با اشتیاق یک پرنده برای کس دیگری می تپید، برای من از شبهایی حرف بزن که مهتابش خاطره بود و ستاره اش اشک، برای من از عشق بگو...

چشمهایت مرا با حقیقت روشن عشق آشنا کرد با نگاهت چگونه بودت را درک کردم،زیستن را فهمیدم من برای لحظه ای کنار تو نفس کشیدن چه باید بکنم؟برای چشمهای تو...که در زندان غم و اندوه اسیرند چقدر باید دعا کنم؟ من چگونه میتوانم راه قلبم را برای تو نمایان سازم برای نگاهی که هرگز مرا نمیفهمد برای مرد مغروری که گویا اصلا مرا نمیبیند...

من به اندازه ی یک آسمان دلم گرفته، می خواهم گریه کنم می خواهم فریا بزنم ،کاش می توانستم خودم را از خودم بگیرم ، کاش می توانستم نباشم ،بمیرم.

کاش می توانستم خود را از این شب طولانی رؤیاها برهانم کاش می توانستم خاموش شوم و زبان فرو بندم ،فنا شوم محو شوم...من از این روزگار خسته شده ام از این لحظه هایی که حال مرا نمی فهمند و کند میگذرند بیزارم من از همه ی شایدها و بایدها متنفرم...

کاش می شد کمی برای نابترین عشقها ارزشی قائل شویم ،کاش از این نابسامانی روحها می گریختیم ،چقدر در خاکستری روزگارمان غرق شده ایم.من دلم برای لبخندهای روشن تنگ شده من هنوزم دلم می خواهد در آسمان آرزوها پرواز کنم ،چقدر سنگ دلیم که دلمان را در قفس طلایی نبایدها اسیر می کنیم. این نهایت بیرحمی است که یاد تبسمهای کوچکمان را ، خوشیها را قاب کنیم و به دیوارهای سنگی قلبمان بیاویزیم.

                 امروز همه ی عاشقان را رها کردم و به سوی تنهایی پرکشیدم

                   امروز قلب های تکه تکه ی عاشقان برایم گریستند و چشمانم

                  از خیسی اشکانم پر شد امروز گل سرخم را پرپر کردم تا نشانی

                 از عشق نماند . شقایق ها را دسته دسته از باغ مهربانی برچیدم

             و در غم تنهایی ام گریستم . امروز غروبی آمد و عشق را برای همیشه

           از قلبم برچید و با خود برد و طلوع غریبی را برایم به ارمغان آورد . امروز

              تنهایی را بر گریبان خواهم انداخت و به سوی حقیقت پیش خواهم رفت .

                                  امروز گل مهربانیم را ترک خواهم کرد.

امروز دلم گرفته امروز می خوام بنویسم می خوام بگم می خوام حرفهایی که تو دلم

عقده شده بگم ولی نمی دونم از کجا بگم و چه جوری بگم از نامردی روزگار بگم یا از بخت

و اقبال بد خودم بگم یا ...

کاش ما آدمها انقدر انصاف داشتیم تا زود قضاوت نکنیم و به طرف مقابلمون یه فرصت می دادیم

تا بتونه حرف خودشو بزنه

چرا ما همه اش فکر می کنیم کار خودمون درسته و کار بقیه اشتباه !

چرا نباید کمی از غرورمون کم کنیم و قبول کنیم که ما هم بعضی وقتا اشتباه می کنیم

چرا وقتی عصبی می شیم تمام پل های پشت سرمونو خراب می کنیم و دیگه راه بازگشتی

برای خودمون نمی ذاریم و باعث بشیم که هم زندگی خودمون و هم زندگی کسی که دوستش

 داریم نابود بشه . چرا باید بعضی وقتا به کسایی اطمینان کنیم که به ظاهر دوستمون هستن

ولی در باطن دارن زندگیمونو خراب می کنن ولی ما فکر می کنیم تمام حرفهاشون به صلاح

خودمونه و این اطمینان کاذب باعث بشه که کسی رو که زمانی دوست داشتیمو از دست بدیم

و زندگی اونو تباه کنیم و بریم دنبال کسه دیگه ای این واقعا انصافه؟

دنیای ما آدمها رو مشغول ساخته تا بتونیم اینقدر در حق هم بی مرفتی کنیم که بتونیم میزان

انسانیت خودمون رو ثابت کنیم ولی حیف که اینقدر فهم ما کم هست که انسانیت را در همین

می بینیم و لذت محبت عمیق را با محبت به وسعت نور خوشید را با محبت تاریکی مثل نور

ماه عوض می کنیم ولی نمی دونیم که یه روز مشتی خاک تیره و خشن مارو در آغوش

 می گیرد و این آغوش گرم زود گذر را از یاد می بریم و باید یا دستانی که هر ساعت گرمی

یک به ظاهر انسان را لمس می کرد با سردی مشتی خاک که مارا پناه داده عوض کنیم .

اینا حرف های دلم بود که مدتی بود توی دلم سنگی می کرد .

این حرفارو واسه کسی نوشتم که امیدوارم یه روزی گذرش توی وبلاگ من بخوره و بدونه

چه کرده با دل من . امیدوارم درک کنه !

و امیدوارم یه روزی هم درک کنه که من .............

يک شاخه گل مريم ...

 می خواهم از شكوه تو بنويسم حالا كه باز لحظه ی ديدارست

شايد دوباره عشق ميسر شد وقتی كه راه چشم تو هموارست

در گوشه ی حياط غزل هايم آری هميشه يك گل مريم بود

ديگر گلی ز عشق نمی رويد پيداست روح باغچه بيمارست

چشمم كه باز خسته و غمگين است هرشب تو را از آيينه می خواهد

امشب صبور نيست گلم ديگر از وعده های آيينه بيزارست

ساعت هميشه مظهر دلتنگی ست يعنی به دور دست زمان دلخوش

اما اميد نيست به اين شبها اسير پنجه ی تكرارست

تو مثل آسمانی و من امشب مانند دستهای زمين هستم

در بينمان طلوع سياهی هاست يك مشت ابر و صاعقه ديوار است

تنديس با تو بودنم عمری ست كوهی ز عشق و خاطره ها گشت ست

بر شانه های خسته ی من اما اين كوه های خاطره آوار است

هر جا كه مي رويد غزل هم هست ردی ز درد عشق به جا ماندست

اين زندگی تلخ مصيبت بار از داغ چشم های تو سرشارست

از چشم بی تفاوت اين مردم جز سرزنش كه هيچ نمی بارد

اينجا ميان غربت و تنهايی فكرم درون آينه بيدارست

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق.

وقتی که به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ...

نامه هایت را مرور می کنم، یک بار ... نه ... بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد ...

و اشک شوق بر گونه هایم روانه میشوند ...

تنها میگویم همیشه در قلب منی تو ...

میدانم که باز خواهی گشت ... می دانم!

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی

تک دختری که چشم تو را دوست داشت مرد

در آبی نگاه تو معنا نداشت مرد

در انتظار پنجره ها را شکسته بود

از اين همه دروغ و ريا شکسته بود

در يک غروب سرد زمستان به خواب رفت

از لحظه ها جدا شد تا آفتاب رفت

باور نمی کنم که به اين سادگی گذشت

از کوچه های خالی مردانگی گذشت

ديدی تمام قصه های ما اشتباه بود

شش دفتر کنار اتاقم سياه بود

ديگر فريب دست قضا را نمی خورم

گندم به پشت گرمی حوا نمی خورم

فردا کنار خاطره ها بيگانه می شوم

در پيچ و تاب جاده ها ديوانه می شوم

در پيچ خوابها بی تو بی تاب مانده ام

از گرمی نگاه تو شب تاب مانده ام

روزی که بی حضور تو آغاز می کنم

در کوچه های خاطره پرواز می کنم

اشکی که از زلا لی عشقم چکيده است

از چشمای پاک تو بهتر نديده است

تقدير من هميشه شکيبايی وفاست

او از ترانه تنهاي ام جداست

مردی که من بر سر راهش نشسته ام

بيگانه ای که از تب عشقش شکسته ام ديگر کنار آينه ها پيدا نمی شود

رويا که بی حضور تو زيبا نمی شود

هرشب كه فرصت می كنم جويای حالش می شوم
از خويش بی خود گشته و مست خيالش می شوم
در آسمان آرزو هر دم صدايش می زنم
چشمم چو بر رويش فتد محو جمالش می شوم
در هر شب تاريك من بدر است ماه صورتش
از شرم اين ديدار نو من هم هلالش می شوم
جاريست اشك از ديدگان هرآن كه يادش می كنم
مقبول درگاهش شوم اشك زلالش می شوم
سرگشته و حيران شدم دلتنگ و بی ايمان شدم
گويم به هر شيدا دلی خط است و خالش می شوم
جويای حالش می شوم مست از خيالش می شوم
با اين دل سودائيم رنج و ملالش می شوم
تاريكی و ظلمت گذشت خورشيد از نو سر كشيد
انگار خواب است اينكه من غرق وصالش می شوم